AstroNEWS - Astronomiczne Aktualności
- Imieniny

Wszechświat

Gwiazdozbiory

Inne

Info o stronie

Strona kompatybilna ze standardami W3C

Zalecana rozdzielczość: 1024x768 z 24-bitowym kolorem.

statystyka

Układ Słoneczny

Sonda

Celujący
Bardzo dobry
Dobry
Dostateczny
Dopuszczający
Niedostateczny

Zobacz wyniki

Subskrypcja

Jeśli chcesz być powiadamiany o nowościach wpisz swój adres email:


Strona główna » Układ Słoneczny » Ziemia » Księżyc

Księżyc

Księżyc w liczbach
Symbol: Symbol Księżyca
Klasyfikacja: Księżyc (skalisty)
Średnica równikowa: 3.476 km
Średnica południkowa: 3.476 km
Masa (Ziemia=1): 0,012
Gęstość (woda=1): 3,34
Przyśpieszenie: 1,6 m/s2
Prędkość ucieczki: 2,38 km/s
Temperatura max: +138°C
Temperatura min.: -171°C
Albedo (100% refl.=1): 0,12

Ogólne

KsiężycKsiężyc jest naszym najbliższym sąsiadem. Siódmy Kontynent - tak nazywał naszego naturalnego satelitę radziecki astronom N.A. Warwarow. Były ku temu dwa powody: pierwszy to domniemanie, iż nasz Księżyc jest fragmentem Ziemi, jej "odpryskiem"; drugi - że jest on, obok rodzimej planety z jej lądami, najlepiej poznanym ciałem niebieskim, tworzącym jakby jeszcze jeden jej kontynent. Jego powierzchnia wynosi 37910000 km2, czyli jest mniejsza od powierzchni Azji, a nawet od powierzchni obu Ameryk, co również w pewnym sensie może uzasadnić ową przenośną nazwę. Ten wierny towarzysz Ziemi nosi zresztą wiele imion - w kilku językach nazywa się miesiącem, co wskazuje na powodzenie rachuby czasu, w języku polskim nazywa się Księżycem, w czym dopatruje się echa wierzeń prasłowiańskich: księciem (władcą) było Słońce, nasz naturalny satelita jego synem, czyli księżycem. Przez całe tysiąclecie widok Księżyca pobudzał do dociekań, lecz o ile zmiany faz nauczono się poprawnie objaśniać już w starożytności, to nieregularne plamy na jego tarczy długo pozostawały zagadką- dopatrywano się w nich w zależności od wyobraźni do różnych fantastycznych tworów.Lądowania na Księżyciu Jerzy Żuławski tworzył swe wstrząsające opisy powierzchni księżycowej obserwując Tatry w świetle miesięcznym, usiłując wyczarować nieznany wówczas z bliska świat Srebrnego Globu z wyglądu potrzaskanych szczytów, chaosu połupanych płyt, szarych sieci rozpadlin i rumowisk piargów. Jedynie nieliczni domyślali się, jaki jest naprawdę wygląd towarzysza Ziemi. Anaksagoras z Kladzomenów występował z twierdzeniem, że Księżyc to druga Ziemia, a Herodot z Halikarnasu pisał, powołując się na nieznane nam źródła staroegipskie, iż Księżyc bogaty jest w góry. Dopiero jednak w 1609 r. Galileusz (patrz rys.), skierowawszy na Księżyc skonstruowaną przez siebie lunetę, poznał rzeczywisty wygląd Srebrnego Globu, stwierdzając ponad wszelką wątpliwość, że powierzchnia Księżyca nie jest płaska. Odkrył on na Księżycu góry, doliny i rozległe równiny, które uważał za morza. Księżycowe góryNajpełniejszy wizerunek naszego naturalnego satelity dał w 1647 r. astronom-amator, Jan Heweliusz z Gdańska, w dziele pt. Selenographia liczącym 495 stron tekstu, 40 rysunków Księżyca w różnych fazach i z licznymi szczegółami, a także 3 mapy. Systematyczne badania Heweliusz zapoczątkował w 1641 roku. Mapa widocznej strony KsiężycaJego obserwacje i opisy powierzchni Księżyca były tak dokładne i staranne, że służyły ponad stulecie badaczom Srebrnego Globu. Nie bez powodu więc Jan Heweliusz (1611-1687) nazywany jest twórcą selenografii. W następnych wiekach sporządzono coraz dokładniejsze wizerunki Księżyca. Ponowny rozkwit selenografii przypada na drugą połowę XIX wieku, kiedy do obserwacji Księżyca zastosowano duże teleskopy wyposażone w kamery fotograficzne. Dziś atlasy naszego satelity są tak dokładne, że geografowie skarżą się, iż powierzchnia widocznej części Księżyca znana jest lepiej niż powierzchnia Ziemi. Przekonanie to tak mocno zapadło w świadomości ówczesnych badaczy, że do chwili obecnej w oficjalnym nazewnictwie równiny są nazywane morzami, mimo iż już w XVIII wieku wiedziano, że na Księżycu niemożliwe jest istnienie otwartych zbiorników wody! Galileusz sporządził pierwsze rysunki powierzchni Księżyca oglądanej przez teleskop.

Rozmiar

Porównianie rozmiaru Ziemi i KsiężycaŚrednica księżyca wynosi 3475 km. Ponad 1/4 średnicy Ziemi. Jest to drugi co do wielkości, w stosunku do średnicy planety macierzystej, księżyc w Układzie Słonecznym. Pierwszy jest Charon, księżyc Plutona, którego średnica wynosi około 1/2 średnicy planety. Jego powierzchnia 37910000 km2, mniej niż powierzchnia Azji. Między innymi dlatego rosyjski astronom N.A. Warwarow nazwał Księżyc siódmym kontynentem. Małą odległość od Ziemi sprawia, że gołym okiem możemy dostrzec szczegóły powierzchni, a za pomocą lornetki niektóre kratery i pasma górskie. Księżyc jest najjaśniejszym ciałem na niebie poza Słońcem. Jasność w pełni przekracza 12m

Masa i gęstość

Ziemia jest około 81 razy cięższa od Księżyca81 Księżyców potrzeba do zrównoważenia masy Ziemi, 49 objętości. Średnia gęstość satelity wynosi 3,34 kg/dm3, 2/3 gęstości Ziemi. 7,347*1022 kg. Siła przyciągania jest 6 razy mniejsza. Człowiek na Ziemi ważący 60 kg na Księżycu miałby 10 kg.

Temperatura powierzchni

Z powodu braku atmosfery i powolnej rotacji, a raczej długiego dnia i nocy dzienne amplitudy temperatury są bardzo wysokie. Podobnie jak na Merkurym, skały mają dużo czasu do nagrzania się osiągając do 138 stopni w dzień i dużo czasu do ochłodzenia. Brak atmosfery sprawia, że temperatura nie może być rozprowadzana. Podobnie jest ze wszystkimi meteorytami, sondami i innymi ciałami w tej odległości od Słońca. Skafander astronauty musi być wyposażony zarówno w chłodzenie jak i ogrzewanie.

Autor: Michał Niedźwiecki
Opublikowany: 2008-10-9 16:13
Uaktualniony: 2008-10-11 14:06

Komentarze (2)