AstroNEWS - Astronomiczne Aktualności
- Imieniny

Wszechświat

Gwiazdozbiory

Inne

Info o stronie

Strona kompatybilna ze standardami W3C

Zalecana rozdzielczość: 1024x768 z 24-bitowym kolorem.

statystyka

Układ Słoneczny

Sonda

Celujący
Bardzo dobry
Dobry
Dostateczny
Dopuszczający
Niedostateczny

Zobacz wyniki

Subskrypcja

Jeśli chcesz być powiadamiany o nowościach wpisz swój adres email:


Strona główna » Układ Słoneczny » Neptun » Księżyce Neptuna

Księżyce Neptuna

Naiad

Naiad w liczbach
Odległość od środka Neptuna 48 200 km
Średnica równikowa satelity 58 km
Rok odkrycia 1989 rok
Odkrywca Voyager 2

NaiadNaiad (Neptun III) jest najbliższym ze znanych księżyców Neptuna: odległość od Neptuna: 48,200 km średnica: 58 km znana również jako 1989 N 6 Po angielsku wymawia się "NAY ed" Naiady były nimfami, które żyły w strumykach, źródłach i fontannach. Jest to ostatni z księżyców odkrytych w 1989 przez Voyager'a 2. Naiad, Thalassa, Despina i Galatea mają nieregularny kształt.

Thalassa

Thalassa w liczbach
Odległość od środka Neptuna 50 000 km
Średnica równikowa satelity 80 km
Rok odkrycia 1989 rok
Odkrywca Voyager 2

ThalassaThalassa (Neptun IV) jest drugim ze znanych księżyców Neptuna: odległość od Neptuna: 50,000 km średnica: 80 km znany również jako 1989 N 5 "Thalassa" po grecku znaczy "morze". Odkrył go w 1989 Voyager 2.

Despina

Despina w liczbach
Odległość od środka Neptuna 52 600 km
Średnica równikowa satelity 148 km
Rok odkrycia 1989 rok
Odkrywca Voyager 2

DespinaDespina (Neptun V) jest trzecim ze znanych księżyców Neptuna: odległość od Neptuna: 52,600 km średnica: 148 km znaną również jako 1989 N 3 Despina była nimfą, córką Posejdona (Neptuna) i Demeter. Odkrył ją w 1989 Voyager 2.

Galatea

Galatea w liczbach
Odległość od środka Neptuna 62 000 km
Średnica równikowa satelity 158 km
Rok odkrycia 1989 rok
Odkrywca Voyager 2

GalateaGalatea (Neptun VI) jest czwartym ze znanych księżyców Neptuna: odległość od Neptuna: 62,000 km średnica: 158 km znaną również jako 1989 N 4 Po angielsku wymawia się "gal eh TEE eh" Galatea była dziewicą, statuą wyrzeźbioną przez Pygmaliona i ożywioną przez Afrodytę po błaganiach rzeźbiarza. Odkrył ją w 1989 Voyager 2.

Larissa

Larissa w liczbach
Odległość od środka Neptuna 73 600 km
Średnica równikowa satelity 193 km
Rok odkrycia 1989 rok
Odkrywca Voyager 2

LarissaLarissa jest piątym ze znanych księżyców Neptuna: odległość od Neptuna: 73,600 km średnica: 193 km (208 x 178) znana także jako 1989 N 2, 1981 N 1 Wymawia się po angielsku "LA ree suh" Larissa była matką Poseidona (Neptuna). Larissa została "oficialnie" odkryta w 1989 przez Voyagera 2 była obserwowana w 1981 przez Dave Tholen'a. Jak Proteus, Larissa jest niereguralna (nie sferyczna) i występują na niej wielkie kratery.

Proteus

Proteus w liczbach
Odległość od środka Neptuna 117 600 km
Średnica równikowa satelity 418 km
Rok odkrycia 1989 rok
Odkrywca Voyager 2

ProteusProteus jest szóstym ze znanych księżyców Neptuna i drugim pod względem wielkości: odległość od Neptuna: 117,600 km średnica: 418 km (436 x 416 x 402) znany również jako 1989 N 1 Po angielsku wymawia się "PROH tee us" Proteus był bogiem mórz, który mógł zmieniać swoją postać kiedy tylko chciał. Odkrył go w 1989 Voyager 2. Chociaż jest on większy od Nereid, nie był wcześniej obserwowany, gdyż jest on bardzo ciemny i porusza się tak blisko Neptuna, że jest niezauważalny w poświacie dużo jaśniejszej planety. Proteus ma nieregularny (niekulisty) kształt. Proteus jest prawdopodobnie największym możliwym ciałem nieregularnym - gdyby był większy grawitacją ścisnełaby go w bardziej kulisty kształt. Gęsto pokryta kraterami powierzchnia nie wykazuje śladów aktywności geologicznej.

Triton

Triton w liczbach
Odległość od środka Urana 354 760 km
Okres obiegu wokół Urana 5 dni 19h 51 min
Masa satelity 2,14 x 1022kg
Średnica równikowa satelity 2700 km
Mimośród orbity 0,001
Jasność obserwowana 13,6m
Rok odkrycia 1848 rok
Odkrywca Lassell

TritonTriton jest siódmym i największym ze znanych księżyców Neptuna: odległość od Neptuna: 354,760 km średnica: 2700 km masa: 2.14e22 kg Odkrył go Lassell w 1846 tylko kilka tygodni po odkryciu Neptuna. W greckiej mitologii, Triton jest bogiem mórz, synem Posejdona (Neptuna); zwykłe przedstawiany z ludzką głową i tułowiem oraz rybim ogonem. Triton został odwiedzony tylko przez jeden statek, Voyager 2 25 sierpnia 1989. Prawie wszystko co wiemy o nim pochodzi z tego spotkania. Orbita Tritona jest orbitą wsteczną. Jest to jedyny duży księżyc poruszający się po takiej orbicie, inne to księżyce Jowisza Ananke, Carme, Pasiphae i Sinope oraz Saturna Phoebe wszystkie z nich ze średnica równą mniej niż 1/10 średnicy Tritona. W takiej konfiguracji Triton nie mógł powstać z pierwotnej Mgławicy Słonecznej; musiał powstać gdzieś indziej (może w Pasie Kuipera?) i potem został przechwycony przez Neptuna. Niestety nie zaproponowano żadnego wiarygodnego wyjaśnienia jak taki proces przebiegł. Z drugiej strony przechwycenie Tritona wyjaśnia nie tylko jego dziwną orbitę, ale także dziwną orbitę Nereid oraz mogło zapewnić energię potrzebną do stopienia i zróżnicowania wnętrza Tritona. Z powodu wstecznej orbity, oddziaływania pływowe pomiędzy Neptunem a Tritonem pozbawiają energii Tritona jednocześnie obniżając jego orbitę (i zwiększając prędkość rotacji Neptuna). W dalekiej przyszłości Triton albo rozpadnie się (może tworząc pierścień) albo rozbije o powierzchnię Neptuna. Niezwykła natura orbity Tritona, podobieństwo w składzie pomiędzy nim a Plutonem oraz eliptyczna, przecinająca orbitę Neptuna orbita Plutona sugeruje istnienie jakiegoś historycznego związku pomiędzy tymi ciałami. Jednak jak to jest dokładnie nie możemy powiedzieć - wszystko to czyste przypuszczenia. Oś obrotu Tritona jest również niezwykła, nachylona pod kątem 157 stopni do osi Neptuna (czyli pod kątem 30 stopni do płaszczyzny orbity Neptuna). Natomiast jeżeli nachylenie rozpatrywac względem Słońca to jest ona podobna to orientacji Urana z naprzemian skierowanymi w kierunku gwiazdy regionami polarnymi i równikowymi. Rezultatem są prawdopodobnie znaczne sezonowe zmiany, gdyż raz jeden raz drugi biegun jest oświetlany przez Słońce. Podczas przelotu statku Voyager 2 w stronę Słońca skierowany był południowy biegun księżyca. Gęstość Tritona (2.0) jest troszkę większa od gęstości lodowych księżyców Saturna (np. Rhea). Triton jest prawdopodobnie tylko w 25% złożony z lodu wodnego a reszta to materiał skalny. Voyager ustalił, że Triton ma atmosferę, chociaż bardzo nieznaczną (około 0.01 millibarow), złożoną głównie z azotu oraz małych ilości metanu. Grubość tej "mgiełki" to najwyżej 5-10 km. Temperatura na powierzchni Tritona to tylko 34.5 K (-235 C, -391 F) - zimno jak na Plutonie. Księżyc zawdzięcza to w części dużej wartości albedo (.7 - .8), co oznacza, że tylko mała część promieniowania słonecznego jest absorbowana. Przy tej temperaturze metan, azot i dwutlenek węgla są w stanie stałym. Na powierzchni księżyca znajduje się mało widocznych kraterów; powierzchnia jest względnie młoda. Prawie cała południowa półkula jest pokryta "czapą lodową" z zamrożonego azotu i metanu (zdjęcie 4). Na powierzchni znajduje się za to skomplikowana mozaika z grzbietów i dolin. Jest to prawdopodobnie skutek cyklów zamarzania/roztapiania powierzchni (zdjęcie 9). Najbardziej interesującymi (i całkowicie nieprzewidzianymi) formami tego interesującego świata są lodowe wulkany. Materiałem erupcyjnym jest prawdopodobnie ciekły azot, pył lub metan pochodzący spod powierzchni. Jedno że zdjęć Voyager'a pokazuje wybuch o wysokości 8 km ponad powierzchnię (zdjęcie 3). Triton, Io i Wenus są jedynymi ciałami w Układzie Słonecznym, poza Ziemią, o których wiemy, że są obecnie wulkanicznie czynne (Mars na pewno był w przeszłości). Warto również zauważyć, że w Układzie Słonecznym zachodzą bardzo różne procesy wulkaniczne. Na Ziemi i Wenus (oraz Marsie) erupcje wyrzucają skalny materiał i są powodowane przez wewnętrzne ciepło. Na Io podczas erupcji wyrzucana jest siarką lub jej związki a "siła napędową" tych reakcji są oddziaływania pływowe z Jowiszem. Na Tritonie do erupcji "wykorzystywane są" bardzo lotne związki jak azot czy metan - "siła napędową" to okresowe ogrzewanie powierzchni przez Słońce.

Nereid

Nereid w liczbach
Odległość od środka Urana 5 513 400 km
Okres obiegu wokół Urana 359 dni 9h 36 min
Średnica równikowa satelity 340 km
Mimośród orbity 0,75
Jasność obserwowana 18,7m
Rok odkrycia 1949 rok
Odkrywca Kuiper

NereidNereida odkryta została w roku 1949 przez amerykańskiego astronoma holenderskiego pochodzenia, Gerarda Kuipera. Ma ona średnicę około 340 kilometrów i okrąża Neptuna w odległości od 1 353 600 do 9 623 700 kilometrów - jej orbita posiada największy mimośród w całym Układzie Słonecznym. Okres jej obiegu dokoła planety wynosi około 360 dni. Najlepsze zdjęcia Nereidy zostały wykonane przez sondę Voyager z odległości 4.7 mln kilometrów.

Autor: Michał Niedźwiecki
Opublikowany: 2008-10-12 9:57

Dodaj swój komentarz